De Verwijdering

Ik wist zeker dat je appje, met alleen ‘SORRY.’ niet voor mij bedoeld was. Ik dacht nog wel ‘waarvoor dan’, maar was meteen weer afgeleid. Fleur Agema stond er in mijn trillende telefoonschermpje. ‘Hoe dan ook,’ dacht ik nog snel, ‘zie ik je vanavond. Dan hebben we eindelijk weer alle tijd voor elkaar. Dus ook voor je eventuele sorry.’ Wist ik veel. Ik kon de wereld aan. Ik zou over een maandje Minister President zijn.
     Vijfendertig nieuwe berichten verscheen er in mijn scherm.
     Maar ik selecteerde het groene telefoontje.
     ‘Fleur. Zeg het eens’. Een korte tactische bespreking over de actualiteit tegen de achtergrond van de naderende verkiezingen volgde. Onze gesprekken waren altijd aangenaam efficiënt. We hielden duidelijk evenveel van de dynamiek van het landsbelang.
     ‘Daar ga ik mijn handen nu niet aan branden, Fleur,’ was mijn eerste stellige reactie.
     ‘Nee. Wees gerust. Ik ga heus heel duidelijk zijn, maar..’
     ‘Wat? Nee. Nee, Fleur, dat is in verkiezingstijd niet handig.’
     Terwijl Fleur aan het woord was sputterde mijn telefoon steeds meer tegen. Ik zette Fleur op de speaker en checkte. Een toenemend aantal wisselgesprekken was de oorzaak. Allemaal mediapartijen viel me op, en twee keer Krisztina. ‘Redactie RTL Boulevard? Wat hadden die nou met politiegeweld?’
     ‘Fleur, ik ga me niet heel casuïstisch uitspreken over een enkele agent die een Marokkaan zou hebben gemolesteerd,’ concludeerde ik.
     ‘Fleur, ik moet verder, Martin Bosma staat hier voor de deur. Over morgenavond bij Pauw. We bellen straks nog wel. Is goed.. Later.’
     Rode telefoontje.
     Eenenzestig appjes. Veertien gemiste oproepen.
     Telefoon maar even op stil.
     Ik opende de deur van mijn werkkamer met een weids gebaar. Ik had echt zin in vanavond.
     ‘Martin. Zeg het eens. Ga zitten,’ zei ik enthousiast. ‘Hou het wel kort. Ik moet over drie kwartier in De Kamer zijn, en ik moet nog inlezen.’
     ‘Het nijpende tekort aan politiemensen in Brabant is je angle,’ begon Martin.
     Honderddrieënveertig berichten. Veertig gemiste oproepen.
     Nou schrok ik toch.
     ‘Moet mijn telefoon nou iedere keer ontploffen als er iets met Marokkanen aan de hand is in dit land?’ zei ik nog grappend.
     Ik opende verontschuldigend mijn Whatsapp. Eerst die van Krisztina.
     SEGGFEJ!!!! Die stagiaire?? zag ik staan. Ik werd warm en koud tegelijk. Duizelig. Misselijk.
     ‘Martin.. kun je me even..’
     ‘Ja natuurlijk.’ Hij zag meteen dat het menens was, liep mijn kamer uit en deed de deur extra zachtjes achter zich dicht.
     Mijn mond was kurkdroog. Ik deed mijn stropdas los en herlas de app van nu al zeker mijn ex-vrouw.
      Na ALLES wat ik voor jouw hebt opgegeven?? Jarenlange onderduiken? Bewakingen?? FATTYÚ!!!!!!!!
      Ook Twitter was ontploft. Koortsachtig. Mariekegate. Stagiair Pleegt Karaktermoord. Operatie Verwijdering Geslaagd. Met foto’s van ons samen. 
      Ik heropen je laatste appje.
      Je ‘SORRY.’ brandt in mijn ogen.
      Dus toch voor mij.
      Dit is veel pijnlijker, veel dodelijker dan een kogel.
      Met voorbedachte rade vermoord door mijn liefste Hollandse Marieke Dijkgraaf.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: